NS Eindhoven

11-11-2009

Hosselen op Eindhoven CS (Bron: Eindhovens Dagblad)

door Fleur Besters. maandag 08 september 2008 | 02:45 | Laatst bijgewerkt op: zaterdag 04 oktober 2008 | 10:59

Hosselen. Het is straattaal voor dealen en politieman Leon Aarts ziet het tijdens ons gesprek gebeuren, maar doet niets. Of er tien, twintig of misschien wel honderd bolletjes per dag verhandeld worden op het Eindhovense Stationsplein, wil buurtbrigadier Aarts, gespecialiseerd in verslavingszorg en Antillianen, niet zeggen.

Zie ook: Meer verlichting en extra camera

Maar kijk maar rond en je ziet de groepjes daklozen, verslaafden en veelal donkergekleurde dealers in baggy, stoere kleding bij elkaar staan. Bij het VVV-gebouw. Bij het gebouwtje van broodjeszaak Pibo's. Overal waar een donker hoekje is. En nu, in het donker van de nacht, schieten ze nog makkelijker even een schaduwplek in. Na een snelle handbeweging is een van de twee alweer terug in het licht van de straatlantaarns. Op naar de volgende klant, of aan de slag met de vergaarde coke.

Dit alles gebeurt niet ín het station, zegt Carel de Visser van de NS vanavond een paar keer. Hij houdt zich bezig met de veiligheid op het station, maar waakt ervoor om Eindhoven CS onveilig te noemen. Binnen staan zijn servicemedewerkers. Onbewapend. Maar kort voor de dagelijkse briefing met NS, politie en beveiliger van Van Egdom Security, zo rond half elf 's avonds, vertellen ze over hun recente ervaringen. Bedreigingen. Ook met de dood. Ze worden uitgescholden en bespuugd. De service- en securitymedewerkers, opvallend genoeg veel vrouwen, noemen de huidige situatie bij tijd en wijle 'gevaarlijk'. "We lopen niet meer buiten op het plein", vertelt door de NS ingehuurde beveiliger Peter van het Eindhovense bedrijf Van Egdom. "Als we de dealers en verslaafden aanspreken op hun gedrag, zeggen ze: 'Waar bemoei jij je mee'. Van echte bedreigingen doen we aangifte. Tegen twee collega's hebben ze gezegd dat er voor de winter problemen komen. Ja, zoiets is wel heftig".

In de verte, bij de broodjeszaak en de fietsenstalling, staan wat donkere jongens en mannen. Iemand komt aanfietsen, de handen gaan weer heen en weer. Bij de groene telefooncellen pal naast het station schiet een ander alweer de schaduw in. Even verderop hangt tegen de zijingang een stelletje - hij rasta, zij jong - al een tijdje innig tegen elkaar. "Als je nu op internet ziet wat er gezegd wordt rond de release van die cd van de Eindhovense rapper Kempi, dan denk je dat de gangsters los zijn. Maar mijn mensen op straat zeggen dat het volledig onder controle is", belooft Tako Jan Gosen, afdelingschef van de binnenstadpolitie.

De sfeer is gelaten, bevestigt Aarts. De steekpartij vorige weekeinde ging om een meisje en niet om drugs, blijkt uit het politieonderzoek. "Voor mijn gevoel is het een incident. Ik hoor er niets over en daar sta ik eigenlijk ook wel van te kijken. Onze taak als politie is ervoor te zorgen dat mensen zich hier veilig voelen", knikt politieman Aarts naar de groepjes samenscholende Antillianen.

"Wij weten wat er leeft. Ik heb hier geen onveilig gevoel, maar ik ken die mensen." Dat maakt verschil, geeft hij toe. Hij verstaat papiamento en heeft zich in de cultuur verdiept. Zijn baas, Gosen zei de middag ervoor al dat Eindhovense dealers 'heel sympathieke jongens' zijn. Tussen aanhalingstekens, dat wel. Gosen wil maar zeggen dat de dealers 'niet agressief, niet gevaarlijk en niet dominant' meer zijn. Hij noemt het terecht dat Rotterdam wél en Eindhoven géén subsidie krijgt voor de aanpak van Antillianenoverlast.

Het gevoel van subjectieve onveiligheid dat de groepjes dealers veroorzaken, begrijpen alle betrokkenen, zo blijkt uit de rondgang. Maar voortdurend jagen op de dealers heeft geen zin, proberen Gosen en Aarts onafhankelijk van elkaar uit te leggen. Natuurlijk, het mag niet. Maar er is vraag. En die zal er blijven. In het weekeinde komen niet alleen de verslaafden scoren, maar ook de 'pakken'.

"Er worden bijna geen passanten lastig gevallen. Ja, een leuke meid zal zeker nageroepen worden. Maar laat haar eens langs een bouwsteiger lopen, dan gebeurt hetzelfde", zegt Gosen. En eerlijk is eerlijk, als we via de andere zij-ingang het station binnenlopen, staan drie frisse, blonde meiden enigszins betrapt met ieder een wit pilletje in de hand. Het is vast geen paracetamol.

De stroom stappers passeert vanavond achtereenvolgens de hangende en 'hosselende' Antillianen, de gebruikende meiden en de beveiligende NS'ers. Probleemloos.